- ఆంధ్రప్రదేశ్ లోని ప్రకాశం జిల్లా యర్రగొండపాలెంలోని శివాలయం వద్ద జరిగిన తవ్వకాల్లో 15 వ శతాబ్దపు ఆళ్వారుల విగ్రహాలు బయటపడ్డాయి.
- అభివృద్ది పనుల నిమిత్తం జులై 2 న శివాలయం చుట్టూ ఉన్న మట్టిని తొలగించి ట్రాక్టర్ తో ఊరి బయట పడేశారు.
- వాటిని గుర్తించిన ప్రభుత్వ ఉపాధ్యాయుడు మూగన్న ఆ మట్టిలో ఉన్న 11 విగ్రహాలను పక్కన పెట్టారు. పురావస్తు శాసన పరిశోధకులు శ్రీనివాసప్రసాద్ వాటిని పరిశీలించి, ఈ విగ్రహాలు 15, 16వ శతాబ్దాల కాలానికి చెందిన 11 మంది ఆళ్వారులవని తెలిపారు.
15వ శతాబ్దపు 11 మంది ఆళ్వారులు:
- దక్షిణ భారతదేశంలో, ముఖ్యంగా తమిళ ప్రాంతంలో శ్రీ వైష్ణవ భక్తి ఉద్యమానికి పునాదులు వేసిన గొప్ప విష్ణు భక్తులు. వారి సంఖ్య 11 కాదు, 12. ఈ పన్నెండు మంది ఆళ్వారులు రచించిన పాశురాలను (భక్తి గీతాలు) “నాలాయిర దివ్య ప్రబంధం” (నాలుగు వేల దివ్య ప్రబంధాలు) పేరుతో శ్రీమద్రామానుజుల శిష్యుడైన నాథముని సంకలనం చేశారు. ఇది వైష్ణవులకు “ద్రావిడ వేదం”గా పవిత్రమైనది.
- “ఆళ్వార్” అనే తమిళ పదానికి “భగవంతుని భక్తి సముద్రంలో మునిగినవాడు” అని అర్థం. వీరు శ్రీమహావిష్ణువు యొక్క వివిధ రూపాలను, గుణగణాలను కీర్తిస్తూ మధురమైన పాశురాలను రచించారు.
- కుల, మత, లింగ భేదాలు లేకుండా సమాజంలోని అన్ని వర్గాల నుండి వచ్చిన ఈ భక్త కవులు, భగవంతునిపై ప్రేమ, శరణాగతి అనే మార్గాల ద్వారా మోక్షాన్ని పొందవచ్చని చాటిచెప్పారు. వీరి భక్తి ఉద్యమం, తర్వాతి కాలంలో యావత్ భారతదేశంలో విస్తరించిన భక్తి ఉద్యమానికి స్ఫూర్తినిచ్చింది.
- భక్తి ఉద్యమంపై ఆళ్వారుల ప్రభావం మరియు ప్రాముఖ్యత:
- సామాజిక సమానత్వం: కుల వ్యవస్థ బలంగా ఉన్న రోజుల్లో, సమాజంలోని అన్ని వర్గాల నుండి వచ్చిన ఆళ్వారులు భక్తి ద్వారా ఎవరైనా మోక్షం పొందవచ్చని చాటారు. ఇది సామాజిక సమానత్వానికి బాటలు వేసింది.
- ప్రాంతీయ భాషలో భక్తి: వేదాలు, ఉపనిషత్తులు కేవలం సంస్కృతంలో ఉండి, సామాన్యులకు దూరంగా ఉన్న తరుణంలో, ఆళ్వారులు ప్రజల భాషయైన తమిళంలో భక్తి సారాన్ని అందించారు. ఇది ప్రాంతీయ భాషల అభివృద్ధికి దోహదపడింది.
- శరణాగతి తత్వం: భగవంతుడిని పూర్తిగా శరణు వేడటమే ముక్తికి ఏకైక మార్గమని (శరణాగతి తత్వం) వీరు బలంగా ప్రబోధించారు. ఈ సిద్ధాంతాన్ని తర్వాతి కాలంలో శ్రీ రామానుజాచార్యులు విశిష్టాద్వైతంలో ఒక ముఖ్య భాగంగా చేశారు.
- ఆలయ సంస్కృతి: ఆళ్వారులు తమ పాశురాలలో 108 దివ్యక్షేత్రాలను (విష్ణు ఆలయాలు) కీర్తించారు. దీనితో ఈ ఆలయాలకు ప్రాముఖ్యత పెరిగి, దక్షిణ భారతదేశంలో ఆలయ కేంద్రక సంస్కృతి (Temple-centric culture) అభివృద్ధి చెందింది.